Ananda Marga – ogólnoświatowa organizacja społeczno-duchowa

0

Któregoś dnia późną jesienią roku 1985 znalazłem się na spotkaniu z pewnym nauczycielem jogi. Rzecz miała miejsce w Bielańskim Ośrodku Kultury w Warszawie, a nauczyciel – Amerykanin z polskimi korzeniami o imieniu Dada Vedapragyananda – był przedstawicielem międzynarodowej organizacji duchowo-społecznej o nazwie „Ananda Marga”. Uprawiałem już od kilku lat jogę, głównie asany (czyli pozycje jogiczne) oraz podstawy medytacji i czułem chęć do wejścia na wyższy poziom wtajemniczenia. I właśnie coś takiego zaproponował na owym spotkaniu Dada Vedapragyananda wszystkim obecnym, oczywiście stopniując ów poziom wtajemniczenia w zależności od zaawansowania danej osoby w praktykach jogicznych. Znalazłem się wśród tych, którzy wyrazili chęć przyjęcia nauk od niego i odtąd zacząłem utrzymywać kontakty z reprezentowaną przez niego organizacją. Latem następnego roku pojechałem na jego zaproszenie wraz z moim zespołem „Orientacja na Orient” na międzynarodowy zjazd członków „Anandy Margi” w okolicach miasta Fulda w ówczesnym RFN. Było to bardzo ciekawe dla mnie doświadczenie, znalazłem się wśród setek osób z kilku kontynentów, zetknąłem się z nowymi dla mnie praktykami duchowymi, słuchałem koncertów nieznanej mi muzyki itp. Zaraz po zjeździe pojechałem do ośrodka „Anandy Margi” w Moguncji, a stamtąd do innego ośrodka niedaleko Brunszwiku. Tak zaczęła się moja wieloletnia przygoda z „Anandą Marga”, która w dużym stopniu zmieniła moje życie na różnych płaszczyznach. Poznałem dzięki niej wielu ciekawych ludzi i miejsc (w tym Włochy i Indie), zetknąłem się z pewnymi ideami, które uważam za wartościowe, zgłębiłem w pewnym stopniu niektóre nieznane mi wcześniej praktyki duchowe itp. W drugiej połowie lat 90. stopniowo słabły moje kontakty z ową organizacją, choć do dziś utrzymuję znajomość z pewnymi osobami poznanymi dzięki niej. Chciałbym podzielić z Szanownymi Czytelnikami moją wiedzą na temat „Anandy Margi”, posiłkując się zarówno informacjami obecnymi w internecie (Wikipedia, www. anandamarga.org, www.yogapedia.com, sadviprasamaj.wordpress.com), jak i moim osobistym doświadczeniem, dołączając pewne moje refleksje.

 ***

Ananda Marga to ogólnoświatowa organizacja społeczno-duchowa założona w 1955 w Jamalpurze, w ówczesnym Pakistanie Wschodnim (powstałym na terenach Bengalu Wschodniego po podziale Indii w roku 1947, dzisiaj Bangladesz) przez Prabhata Ranjana Sarkara (1921-1990) znanego pod duchowym imieniem Shrii Shrii Anandamurti. Ananda Marga za swą misję uważa niesienie pomocy na drodze do osiągnięcia całkowitej samorealizacji. Mając na celu wspieranie duchowego rozwoju ludzkości, dąży do zbudowania struktur społecznych, w których mogłyby być zaspokajane fizyczne, psychiczne i duchowe potrzeby wszystkich ludzi. W swoich działaniach propaguje koncepcję „neohumanizmu” autorstwa P. R. Sarkara. Mówi ona o traktowaniu na równi zarówno ludzi, jak i zwierząt, roślin, a nawet materii nieożywionej jako ekspresji Kosmicznej Świadomości (Boga).

„Ananda Marga” oznacza w sanskrycie (literacki język dawnych Indii) „ścieżkę szczęścia”. Praktyki Ananda Margi opierają się na jodze i tantrze w interpretacji Shrii Shrii Anandamurtiego, dostępnej w książkach „Discourses on Tantra volume 1 and 2”.Tantra rozumiana popularnie na Zachodzie jako praktyki seksualne to pojęcie bardzo zawężone. W istocie tantra jest bogatym i głębokim systemem rozwoju duchowego, a praktyki seksualne były tylko jednym z wielu elementów, które mogły być przydatne w owym rozwoju. W systemie P. R. Sarkara – łączącym elementy jogi i tantry – główną praktyką jest medytacja. Przed przyjęciem pozycji medytacyjnej (lotos, pół-lotos lub siedzenie na krześle) zalecany jest specjalny prosty taniec, podczas którego śpiewa się na różne melodię mantrę „Baba nam kevalam” (tylko imię ukochanej osoby). Ma on na celu uspokoić umysł, aby medytacja była bardziej efektywna. Ćwiczenia fizyczne obecne w praktyce Anandy Margi to asany (pozycje jogi), pranajama (techniki oddechowe), automasaż i dwa specyficzne tańce – kaoshiki i tandawa. Do tego dochodzi dieta wegetariańska i posty.

Podstawą praktyk Anandy Margi jest zestaw zasad nazywanych „Szesnastoma Punktami.” Obejmują one wskazówki dotyczące zarówno aspektów fizycznych (jak higiena), mentalnych, psychicznych i duchowych codziennego życia osoby praktykującej. W systemie Anandy Margi aspirant duchowy nazywany jest sadhaką, a praktyka, którą wykonuje to sadhana. Sadhana oznacza wysiłek, poprzez który dana osoba staje się jednostką całkowicie zrealizowaną. Gdy ktoś decyduje się wstąpić na tę ścieżkę, zostaje wprowadzony w praktykę medytacji przez wykwalifikowanego nauczyciela – aćarję (acharya). Nauczycielki noszą przed imieniem tytuł „didi” (w Bengalu starsza siostra), a nauczyciele tytuł „Dada” (w Bengalu starszy brat).

W systemie Anandy Margi uczy się 42 pozycji jogi – asan, które zostały dobrane przez P.R. Sarkara. Niektóre spośród pozycji klasycznej jogi zostały wykluczone jako potencjalnie niebezpieczne dla zdrowia, jak np. sirsasana (stanie na głowie). Każdy praktykujący otrzymuje zestaw ćwiczeń indywidualnie dobranych do jego osoby przez nauczyciela. Według zaleceń systemu Anandy Margi ćwiczenia te wykonywać należy przynajmniej raz dziennie, a najlepiej dwukrotnie – rano i wieczorem. Po nich wykonuje się – wg zaleceń – masaż całego ciała oraz relaksację. Ananda Marga propaguje dietę wegetariańską oraz zdrowy tryb życia. Prowadzi na całym świecie szkoły, domy dziecka, gospodarstwa ekologiczne . W Polsce takie gospodarstwo połączone z ośrodkiem duchowym mieści się w Głębocku na Dolnym Śląsku. W czasie, w którym miałem kontakty z Anandą Margą ośrodki podlegały ścisłemu podziałowi na męskie i żeńskie. Nauczyciele/nauczycielki byli zwykle mnichami/mniszkami. Co kilka lat byli przenoszeni do innych miejsc, często nawet do innych krajów, aby rozwijać swoje osobowości w nowych warunkach, poznawać inne mentalności, uczyć się nowych języków itp. Popierano małżeństwa między przedstawicielami/przedstawicielkami różnych narodowości, co miało sprzyjać pokonywaniu barier międzyludzkich.

Kilka lat po śmierci założyciela w Anandzie Mardze pojawiły się tendencje odśrodkowe, które doprowadziły do podziałów, a w końcu do rozłamu. Według moich informacji istnieją aktualnie aż 4 organizacje wywodzące się z Anandy Margi. Trzeba też wspomnieć o kontrowersjach, które niekiedy otaczały Anandę Margę i jej twórcę. Można znaleźć na temat informacje w internecie, np. na stronie https://en.wikipedia.org/wiki/Ananda_Marga.

P.R. Sarkar opracował socjoekonomiczną teorię o nazwie PROUT (Progressive Utilization Theory), która zakłada, iż dopóki nie stworzy się wszystkim ludziom na całej planecie jednakowo korzystnych warunków, nie będziemy w stanie w pełni wykorzystać ani potencjału Ziemi ani ludzkości. Teoria ta odrzuca nacjonalizm i proponuje utworzenie w przyszłości jednego rządu światowego. Jednym z założeń PROUT-u jest kolektywna dystrybucja dóbr, co wymaga dokładniejszego wyjaśnienia, zamieszczonego poniżej.

Podstawowe zasady PROUT-u:

  1. Żadnej osobie nie powinno się zezwalać na gromadzenie jakiegokolwiek majątku fizycznego bez wyraźnego pozwolenia lub zgody organu zbiorowego.

Wyjaśnienie: Świat jest wspólną własnością wszystkich. Wszyscy ludzie mają prawa użytkowania, czyli prawo do korzystania, ale nikt nie ma prawa do niewłaściwego korzystania z tej wspólnej własności.

  1. Powinniśmy racjonalnie dzielić wszystkie dobra Wszechświata.

Wyjaśnienie: Dobra i zasoby powinny być wykorzystywane dla dobra wszystkich ludzi. Powinien zatem istnieć system racjonalnego podziału dóbr do których ludzkość ma dostęp.

  1. Powinno mieć miejsce maksymalne wykorzystanie fizycznych, psychicznych i duchowych potencjałów jednostek i zbiorowości ludzkiego społeczeństwa.

Wyjaśnienie: Należy dążyć do świadomego rozwoju wszelkich zbiorowości na poziomie fizycznym, umysłowym i duchowym. Dobro wspólne leży w jednostkach, a dobro indywidualne leży w kolektywności. Rozwój zbiorowości na poziomie umysłowym jest niemożliwy bez rozwinięcia właściwej świadomości społecznej, zachęcającej do poczucia służby społecznej i podniesienia wiedzy u każdej osoby. Dla dobra kolektywnego trzeba obudzić duchowość u poszczególnych osób (z książki P. R. Sarkara „Ananda Sutram”, 1962)

  1. Pomiędzy czynnikami fizycznymi, psychicznymi i duchowymi powinna istnieć odpowiednia równowaga.

Wyjaśnienie: Dążąc do dobrobytu indywidualnego i zbiorowego należy odpowiednio dostosować wzajemnie różne czynniki – fizyczne, psychiczne i duchowe. Społeczeństwo jest odpowiedzialne za zaspokojenie podstawowych potrzeb każdej osoby, ale jeśli społeczeństwo zapewnia jedzenie, mieszkanie itp., to indywidualna inicjatywa staje się spowolniona. Dlatego społeczeństwo musi dokonać takich ustaleń, aby wszyscy ludzie w zamian za swoją pracę zgodnie ze swoimi możliwościami mogli zarobić pieniądze, których potrzebują na zaspokojenie swoich zróżnicowanych potrzeb.

Największą służbę na rzecz społeczeństwa mogą pełnić ci, którzy nabyli siłę duchową, a następnymi w kolejności są osoby posiadające siłę intelektualną. Osoby posiadające tylko moc fizyczną, choć nie są bez znaczenia, same nie mogą dokonać czynów ważnych dla społeczeństwa. Cokolwiek robią owe osoby, powinno się to odbywać zgodnie ze wskazówkami osób posiadających moc intelektualną i duchową. Dlatego odpowiedzialność za społeczeństwo powinna być w rękach tych, którzy są duchowo zaawansowani, a jednocześnie inteligentni i odważni. (Z „Ananda Sutram”)

  1. Metody wykorzystania dóbr i potencjału ludzkiego powinny się różnić w zależności od czasu, przestrzeni i osoby, a owo wykorzystanie powinno mieć charakter progresywny.

Wyjaśnienie: Postawy oparte na wąskich perspektywach narodowych, perspektywach regionalnych itp. utrudniają zrozumienie otaczającej nas rzeczywistości, a w skrajnych przypadkach mogą powstrzymywać od akceptacji nawet podstawowych faktów. Ważne jest zatem otwarcie się na inne perspektywy. Zarządzanie społeczeństwem musi brać pod uwagę aktualny stan umysłowy członków społeczeństwa, ale także wyznaczać kierunki rozwoju w oparciu o najwyższe zasady moralne i duchowe.

Jedną z głównych teorii P.R. Sarkara jest „neohumanizm” (zapisywany także jako „neo-humanizm”). Jest to nazwa, która może być myląca, gdyż w Europie zaistniał już w XVIII wieku pewien ruch intelektualny, określany tym mianem:

neohumanizm (niemiecki) [gr.-łac.], kierunek pedagiczny związany z prądami naukowymi i artystycznyi. rozwijającymi się na przeł. XVIII i XIX w., gł. w Niemczech, wyrażającymi entuzjazm dla kultury staroż., zwłaszcza gr. (J.J. Winckelmann, F.A. Wolf, W. von Humboldt);celem wychowania czynił rozwój duchowych sił jednostki, postulował system kształcenia formalnego, opartego gł. na studium języków klas. i kultury staroż. Grecji i Rzymu; pod wpływem neohumanizmu na pocz. XIX w. ukształtował się typ gimnazjum klasycznego.

„Neohumanizm” P. R. Sarkara to wizja świata, który oferuje harmonijną koegzystencję ludzi, zwierząt, roślin i środowiska naturalnego. Można ją zdefiniować jako duchową ekologię opartą na szacunku i uznaniu wartości wszystkich istot we wszechświecie. Według Shrii Shrii Anandamurtiego systemy oparte na ludzkiej supremacji często mają utylitarny stosunek do innych żywych istot i środowiska. Prowadzi to do nadużyć i nierównowagi, ponieważ ludzie twierdzą, iż mają prawo do rozporządzania tym, co uważają za „użyteczne” dla swych samolubnych interesów, podczas gdy niszczą lub zaniedbują to, co uważają za „bezużyteczne” dla swych celów.

Prabhat Ranjan Sarkar syntetycznie definiuje swój „neohumanizm” jako wyzwolenie intelektu. Mówiąc jego słowami: „Nasz umysł jest generalnie ograniczony przez wąskie, egoistyczne uczucia. Od dzieciństwa uczymy się tworzyć bariery, które oddzielają nas od ludzi, których uważamy za „innych” . To sprawia, że ​​trzymamy się ograniczonego „obszaru” politycznego, ideologicznego, kulturowego, gospodarczego, religijnego, rasowego, społecznego. Ci, którzy przynależą do innych grup stają się w naszym odczuciu obcymi, a często nawet wrogami. Prowadzi to do nietolerancji, przemocy, wyzysku i zniszczenia. Niszczycielskie wykorzystywanie innych żywych istot i środowiska pochodzi z naszego poczucia wyższości jako istot ludzkich. Aby zapobiec tym deformacjom ludzkiego umysłu niezbędne jest zapewnienie właściwej edukacji, która obejmuje duchowy wymiar wszechświata i uczy utrzymywania harmonijnej relacji ze wszystkimi istotami i rzeczami”. Sanskrycki zwrot „Savidyayavimuktaye” mówi: „Edukacja to ta, która nas wyzwala”.

Szkolnictwo Anandy Margi opiera się na „neohumanistycznym” systemie edukacji, tj. opiera się na miłości do wszystkich istot, biorąc za podstawę tę fundamentalną ideę, że wszystko we Wszechświecie jest wyrazem Najwyższej Świadomości. P. R. Sarkar uważał, że nasz system edukacji nie powinien polegać wyłącznie na przekazywaniu wiedzy o tym świecie, ale powinien być zrównoważony wiedzą „duchową”. Duchowość nie jest czymś odległym i niezrozumiałym, to poczucie połączenia ze wszystkimi rzeczami, poczucie, że wszystko jest wyrazem uniwersalnej świadomości. Celem edukacji „neohumanistycznej” jest stworzenie pokoju na ziemi, zapewnienie dobrobytu na tej ziemi oraz harmonii wszystkich istot. Jej podstawą jest zrównoważone podejście do budowania ludzkiej osobowości, tak aby nie tylko podnosić poziom intelektualny, ale także pomagać uczniom w rozwoju różnych poziomów osobowości, po to aby stawali się oni ludźmi, którzy będą mogli stworzyć lepszy świat. Edukacja „neohumanistyczna” jest rodzajem holistycznego podejścia do potrzeby integracji nauki, sztuki, duchowości i wartości w celu zbudowania szczęśliwego społeczeństwa.

 ***

Powyższe teorie mogą się wydawać czymś utopijnym, a pięknie brzmiące sformułowania banałami i frazesami. Jednak mój wieloletni kontakt z Anandą Margą każe mi patrzeć z szacunkiem na wysiłek podjęty przez wielu ludzi związanych z tą organizacją, mający na celu realizację idei założyciela. Mieszkałem w ośrodkach Anandy Margi we Włoszech, Niemczech i Indiach w sumie ponad rok na przestrzeni około 7 lat (1986-1993), a potem wielokrotnie bywałem w tych ośrodkach jako gość czy uczestnik medytacji, koncertów itp. Tak więc miałem okazję widzieć, jak wyglądała w praktyce działalność owej organizacji. Jestem daleki od podejścia hagiograficznego, widziałem różne sytuacje, w których niektórzy członkowie organizacji przejawiali postawy, których nie podzielałem. Ale generalnie miałem do czynienia z upartą, niełatwą pracą nad urzeczywistnieniem idei P.R. Sarkara. Jednym z podstawowych problemów, który utrudniał działanie był brak środków finansowych. Wynikał on głównie z faktu, iż założyciel zabronił nauczycielom działającym w ramach Anandy Margi pobierania opłat za nauczanie. Innymi słowy, wszyscy chętni do pobierania nauk (jak niżej podpisany) pobierali je gratis. Byli oni goszczeni w ośrodkach bez jakichkolwiek opłat za pobyt i wyżywienie, co oznaczało duży problem finansowy dla zarządzających owymi ośrodkami przedstawicieli Anandy Margi. Jeśli ktoś czuł się na siłach przekazać jakąś donację, to była ona mile widziana, ale zdarzało się to rzadko…

Ten podstawowy problem ograniczeń finansowych powodował różnego rodzaju utrudnienia. Podczas jednego z moich pobytów w ówczesnym (lata 80.) centralnym ośrodku Anandy Margi na Europę w Moguncji nie działał telefon biura (odłączony za długi), a posiłki składały się z tego, co udało się znaleźć w szafkach kuchennych i z chleba, niesprzedanego na czas w zaprzyjaźnionej piekarni… Nauczyciele Anandy Margi byli zmuszeni do podejmowania różnych działań mających na celu zdobycie środków finansowych, jak pokazowe wieczerze wegetariańskie, handel na targowiskach, sprzedawanie przekąsek na festiwalach muzycznych itp. Podziwiać więc należy wytrwałość owych nauczycieli, a zdecydowana większość z tych, których poznałem wykazywała się dobrocią, cierpliwością, wrażliwością i innymi pięknymi cechami. Nauczyłem się wiele w ośrodkach Anandy Margi, poznałem dziesiątki ciekawych ludzi, skorzystałem wielokrotnie z gościny w owych ośrodkach i w domach członków Anandy Margi itp. Tak więc inicjatywa P. R. Sarkara, który stworzył ruch, realizujący jego szczytne idee, dla mnie osobiście jest godna głębokiego szacunku. Przez wiele lat dążył on do szerzenia ważnych wartości – wzajemnego poważania, pomocy, rozwoju osobistego i społecznego… Wyznaczył ramy, w których można starać się o zreformowanie edukacji, upowszechnienie zdrowego żywienia, promowanie otwartej, uniwersalistycznej duchowości itp.

Miałem okazję widzieć go kilka razy podczas mojego pobytu w roku 1988 w Indiach na wielkim zjeździe Anandy Margi w miejscowości Ananda Nagar, ówczesnej głównej siedzibie Anandy Margi (obok budynków „Ananda Marga Ashram” w Kalkucie). Było na owym zjeździe wg moich informacji około 11.000 osób, głównie z Indii (około 10.000), ale też z wielu krajów świata. Dodam na marginesie, że chwili obecnej organizacje wywodzące się z Anandy Margi działają w około 180 krajach. Codziennie odbywały się w wielkim namiocie wielogodzinne spotkania duchowe, tzw. „darshany”, podczas których – ściśnięci jak sardynki w puszce – śpiewaliśmy mantry, medytowaliśmy, słuchaliśmy wystąpień ważnych osób itp. Zjazd odbywał się na przełomie grudnia i stycznia. Podczas darshanu, który miał miejsce 31 grudnia P.R. Sarkar przekazał zebranym tzw. „mahamudrę”, czyli – w interpretacji obecnych tam zaawansowanych członków Anandy Margi – uwolnił nas od tzw. „negatywnych zapisów karmicznych”. Można to inaczej opisać jako oczyszczenie naszych umysłów z negatywnych energii (tych, które były gotowe do usunięcia). Poczułem się bardzo senny i zobaczyłem, że większość obecnych zapadła w sen na siedząco, a reszta znajduje się w podobnym do mojego stanie. Nie wiem, czy miało miejsce oczyszczenie naszych umysłów, ale coś miało miejsce… Wyraźnie to potwierdza owo gremialne zaśnięcie czy prawie uśpienie.

Chciałbym przytoczyć bardzo ważny moim zdaniem pogląd P.R. Sarkara na temat polityki: Nie osiągniemy dobrobytu i właściwego zarządzania naszymi zasobami, dopóki nie zbudujemy systemu politycznego, w którym będą zajmować najwyższe stanowiska ludzie o najwyższych kwalifikacjach moralnych. Drugim niezmiernie ważnym elementem takiego systemu musi być zbudowanie mechanizmów, które pozwolą owym ludziom utrzymać się u władzy i zrealizować powzięte przez nich zobowiązania wobec kierowanych przez nich społeczeństw.

Widzimy, jak wygląda polityka, jak wiele jest w niej postaw i zachowań, które możemy oceniać krytycznie bądź wręcz negatywnie. W wielu krajach zrodziły się w ostatnich latach ruchy antysystemowe, próbujące odejść od niemoralnych działań polityków. W tej kwestii można odwołać się do propozycji P. R. Sarkara, który chciał, aby postawa moralna osób chcących sprawować władzę była podstawowym miernikiem ich przydatności do tej roli.

Jako muzykowi szczególnie mi leży na sercu znaczenie, jakie przypisywał Shri Shri Anandamurti sztuce. Sam zresztą zaczął w pewnym momencie komponować piosenki (do własnych tekstów), których powstało aż 5.018 (sic!). Noszą one nazwę „Prabhat Samgiita”. W ramach Anandy Margi powstała w roku 1958 sub-organizacja o nazwie „Renaissance Artists and Writers Association (R.A.W.A.). Ma ona za zadanie m.in. rozwój sztuki opartej na wartościach. Artystom przypisuje się w Anandzie Mardze szczególną rolę, jaką mogą oni odegrać w procesie budzenia ludzkiej wrażliwości, niesienia głębokich i szlachetnych idei, propagowania postaw duchowych itp. Ale w tym celu niezbędna jest promocja sztuki nastawionej na wartości, dalekiej od komercjalizmu, który cechuje nasze czasy… Ananda Marga, w ramach swych ograniczonych możliwości, starała się organizować wydarzenia kulturalne propagujące wyższe wartości, czego byłem niejednokrotnie beneficjentem, występując w owych wydarzeniach. Wspierałem także częstokroć owe inicjatywy, uczestnicząc w nich na zasadzie wolontariatu. Wiem, że R.A.W.A. istnieje nadal, życzę wiec jej działaczom udanych działań. A całej Anandzie Mardze – we wszystkich jej odłamach – aby jak najlepiej realizowała szczytne idee założyciela, wzbogacając je tym wszystkim, co jej członkowie są w stanie wnieść…

Poprzedni artykułPolska walcząca… po raz kolejny
Następny artykułKrystyna Mieszkowska-Dalecka i Seweryn Dalecki – zamiast pomnika mają klepisko
Lucjan Wesołowski
Lucjan Wesołowski - absolwent Uniwersytetu Łódzkiego na wydziale filologii polskiej. Muzyk – kompozytor i multiinstrumentalista. Jego muzyka instrumentalna została wydana w różnych krajach na ponad 20 płytach kompaktowych. Napisał ilustrację muzyczną do 8 spektakli teatralnych i wiele piosenek, wydanych na kilku płytach. W latach 80. był znany jako wykonawca poezji śpiewanej (główna nagroda na festiwalu „Śpiewajmy Poezję” w Olsztynie w roku 1984). W latach 1993-2014 mieszkał we Włoszech, gdzie prowadził firmę międzynarodowego pośrednictwa biznesowego. Zajmuje się duchowością Wschodu od lat 70. Spędził ponad rok w ośrodkach jogi i buddyjskich w Niemczech, Włoszech, Indii i Polsce. Publikował artykuły dla prasy polskiej i włoskiej na tematy muzyczne i duchowe. Autor książki pt. „Moje ABC duchowości”. Prowadzi warsztaty rozwoju osobowości.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here