Żegnam Pana Ministra, także znakomitego historyka starożytności i eseistę Aleksandra Krawczuka

Był nade wszystko:

wspaniałym, dobrym, oddanym krajowi i kulturze,

swoim współpracownikom, artystom, twórcom i działaczom

– wszystkim ludziom –

CZŁOWIEKIEM!

W czerwcu skończyłby 101 lat!

Miałem wielki zaszczyt przez kilka lat pracować pod Jego kierownictwem.

A życzyłbym Mu jeszcze dalszych 100 lat! Lecz  – niestety – każdemu z nas czas pobytu na Ziemi kiedyś się kończy. Na szczęście pozostają czyny.

W telewizji – wielu PT Czytelników na pewno pamięta – prezentował cykliczne audycje  pt. „Antyczny świat Krawczuka”, w „Przekroju” publikował cykl „Poczet cesarzy rzymskich”.

Nie da się też zapomnieć (zwłaszcza przez tych, którzy je czytali) pisanych przez Niego biografii:

Gajusza Juliusza Cezara, Kleopatry i Konstantyna Wielkiego; Jego opowieści o Tytusie i Berenice i wreszcie  Pocztu cesarzy rzymskich, a także wielu innych znakomitych książek i artykułów.

Był też znakomitym, bardzo lubianym przez studentów, nauczycielem akademickim.

Kiedyś, wracając z wakacji z Zakopanego z żoną i dziećmi, spotkałem prof. Krawczuka (gdy już nie był ministrem) na Rynku Krakowie. Zobaczywszy nas, energicznie pomachał ręką na powitanie i  jak zawsze, uśmiechając się, serdecznie powiedział:

„Panie Kolego, chyba nic złego nie robiliśmy?”

Na pewno NIE! – odpowiedziałem.

To było spontaniczne, krótkie i jakże serdeczne spotkanie…

Zawdzięczam Mu ogromnie dużo:

poparcie dla utworzenia Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych pani Urszuli Plewki-Szmidt w Poznaniu;

poparcie dla powstania i rozwoju Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie,

także poparcie dla utworzenia swego czasu konkurencyjnego dla PSP przedsiębiorstwa „Sztuka Polska”, 

zrozumienie i wsparcie idei powołania w Polsce stałych Targów Sztuki,

a w sferze „literatury” m.in.

zapewnienie skutecznej pomocy w uzyskaniu dewiz na zakup urządzeń, w celu zwiększenia produkcji papieru i modernizowania przemysłu poligraficznego dla potrzeb wydawniczych

podręczników, książek naukowych i wydawnictw beletrystycznych, zwłaszcza debiutów literackich, oraz tzw. książek deficytowych.

Zawdzięczam Mu też:

zapewnienie twórcom stypendiów i niezbędnej opieki socjalnej;

podjęcie walki w ograniczeniu roli wszechwładnie panoszącej się wtedy cenzury.

Wdzięczny też jestem za nieustanne popieranie budowy Biblioteki Narodowej,

tworzenie możliwości modernizowania teatrów, bibliotek, wielu obiektów kultury, w ogóle zdobywania środków „na kulturę”. Jak również za obronę działań społecznego ruchu kulturalnego.

I mógłbym tak długo wymieniać sprawy, w które Minister Krawczuk (mając autorytet i powszechne poważanie) skutecznie się angażował.

Dziękuję Mu za to wszystko, wyrażając po tylu latach wielki szacunek, hołd i uznanie. 

Nigdy nie widziałem Pana Ministra zdenerwowanego, za to zawsze próbującego dzielnie pokonywać rzucane kłody, opierając się na swym doświadczeniu, mądrości i zaufaniu do swoich współpracowników i licznej rzeszy artystów z tzw. „środowiska” (nie tylko naukowego), którego czuł się  zawsze „jednym z nich”. Dawał również temu wyraz  jako prezes krakowskiej filii Fundacji Kultury Polskiej i członek Narodowej Rady Kultury.

Niech znicz pamięci  nigdy nie zostanie Mu zapomniany,

a pamięć ta o Jego dokonaniach niech podnosi na duchu działaczy i urzędników kultury, a zwłaszcza artystów i twórców.

Bo jak się bardzo chce, to w każdych warunkach da się w naszym kraju pożyteczne rzeczy realizować. Tak, jak to czynił WIELKI I NIEZAPOMNIANY MINISTER ALEKSANDER KRAWCZUK.

CZEŚĆ JEGO PAMIĘCI!