Książki warte polecenia: J. Jaskiernia „Dyplomacja parlamentarna”, P. Roguski „Wiatr wieje tam, gdzie chce”, „Szydłowska” – album sztuki Artystki

Pod mottem słów Fr. Schillera (w przekładzie A. Lama) 

NIECHAJ SIĘ POJEDNA ŚWIAT!….

„Dyplomacja parlamentarna” to 1000­ – stronicowe dzieło prof. Jerzego Jaskierni,

dziekana Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach oraz Kierownika Zakładu Prawa Konstytucyjnego, Europejskiego i Międzynarodowego Publicznego w Instytucie Nauk Prawnych UJK.

Uważam, że nawet laicy tematu powinni zapoznać się z Jego książką!

To istna encyklopedia wiedzy dotyczącej problematyki parlamentarnej dyplomacji w kontekście trójpodziału władzy,

„równowagi władz” – jak napisał na awersie okładki prof. Andrzej Bisztyga;

Zaś prof. Bogusław Przywora dodał:

„jest to ujęcie dyplomacji parlamentarnej w szerszym kontekście współczesnych stosunków międzynarodowych oraz procesu globalizacji wyzwań, przed którymi stoją społeczeństwa”.

Cóż do tego dodać?

Może jeszcze to, co w swojej recenzji wydawniczej napisał prof. Marek Zubik z Uniwersytetu Warszawskiego:

„Autor trafnie wyszedł poza narodowe organy przedstawicielskie.

Takie ujęcie problemu wzbogaca wiedzę i lepiej pokazuje złożoną rzeczywistość współudziału parlamentów w prowadzeniu spraw z zakresu spraw międzynarodowych między państwami”.

Zgadzam się w pełni z cytowanymi profesorami, dodając od siebie:

Tę książkę mógł napisać tylko prof. Jaskiernia, mający (niezależnie od wiedzy i badań naukowych, które nieustannie prowadzi) ogrom doświadczeń z przewodniczenia w latach 2001-2015 m.in. Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu oraz sprawowania funkcji polskiego delegata do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1994-2005).

Panie Profesorze; BRAWO! Dorzuca Pan niezwykle ważną książkę do swego dotychczasowego dorobku (ponad 450 prac naukowych z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa europejskiego oraz nauk o polityce i administracji)! Proszę przyjąć szczere gratulacje. Podziękowania należą się też Wydawnictwu, za bardzo staranne i okazałe wydanie książki!

Jerzy Jaskiernia: „Dyplomacja parlamentarna”, Wydawnictwo Adam Marszałek, s. 972, tw. opr., Toruń 2022. (Dodam, że Wydawnictwo także sprzedaż wysyłkową)

-/-

Piotr Roguski: „Wiatr wieje tam, gdzie chce”

Wspaniała książka, w której Autor rozlicza się z minioną epoką niechcianego dziś przez Polaków PRL-u, w oparciu o własne przeżycia i spostrzeżenia. Czyni to jednak w sposób nienapastliwy, taktowny, wyważony i bardzo prawdziwy.

Wartością dodaną tej książki są również komentarze dotyczące Jego pobytu, m.in. w RFN-ie, w kraju „wroga”, z którym jednak w każdej sytuacji można „się dogadać”. A wytykając ich różne przywary, Autor komentuje je na tle naszych obyczajów i tradycji.

(Cytat z „Obozu wszystkich Świętych” Tadeusza Nowakowskiego: „jak mówicie o Polsce, świętujecie uroczystości, upijacie się patriotyzmem i katolicyzmem, chce się powiedzieć: więcej potu i mydła, mniej święconej wody”).

Podziwiam i cenię Piotra Roguskiego od dawna, za Jego wiedzę polonistyczną, za liczne prace z zakresu literackich związków polsko-niemieckich i niemiecko-polskich.

Przez kilka lat blisko współpracowaliśmy ze sobą w Międzywydziałowym Centrum Badań Niemcoznawczych Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora, którego On był przewodniczącym.

Cenię Go za wszystkie dokonania literackie i osiągnięcia naukowe, za wydanie pięciu własnych tomików poetyckich, za książki o których pisałem w PD (również o ich Autorze: 7.02.2018, 5.04.2018). Wymienię tylko niektóre z nich:

„Tułacz polski na Renem. Literatura i sprawa polska w Niemczech w latach 1831-1845”, „Dzielny kosynier i piękna Polka. Powstanie listopadowe w poezji niemieckiej”,

„Do przyjaciela wroga. Niemcy w poezji polskiej” i

„(Nie) poszła za Niemca. Opowieść historyczno-literacka.

Niezmiennie pozostaję pod dużym wrażeniem Jego wiedzy, talentu i stylu pisania. Dotyczy to również wydanej niedawno książki (która dotarła do mnie kilka tygodni temu) – „Wiatr wieje tam, gdzie chce”. Jest to swego rodzaju (auto)biografia, ale nietypowa i – jak sam pisze – nie w stylu słownikowym. Łączy ona w sobie dwie warstwy: realistyczną z fikcjonalną! „Wyrywaliśmy” sobie z żoną tę książkę z rąk, aby ją natychmiast przeczytać, prowadząc potem ożywioną dyskusję po każdym rozdziale. Bawiliśmy się przy tym dobrze, gdyż tekst w wielu momentach okraszony jest wspaniałym, refleksyjnym humorem i dotyczy przeżyć, które były przecież i naszym udziałem, jak też z pewnością bardzo licznej rzeszy czytelników.…

W książce jest mnóstwo sentencji, że chciałoby się je zebrać w jakimś „dodatku”, w jednym miejscu , by delektować się trafnością oceny i mądrością ich autorów.

Piotr Roguski, tłumacząc sens swojego przedsięwzięcia, jakim było napisanie książki, powołuje się na mądrą radę Szolema ALEJCHEMA: „Teraz jest odpowiednia pora. Siądź i pisz, nikt nie zna bowiem dnia ani godziny. Umrzesz, to przyjdą ludzie, którzy będą uważali, że cię znali i poznali. Wymyślą o tobie różne cuda, o których filozofom się nie śniło. Na co ci to? Czyż nie lepiej, abyś sam to zrobił? Ty siebie znasz lepiej niż inni. Opowiedz o sobie. Napisz swoją biografię!”.

I Autor tak zrobił, przytaczając nam piękną polszczyzną „prawdę” o minionej rzeczywistości.

Trudno nie zgodzić się z treścią tej rady. Nie sposób wymienić wszystkich cytatów, takich jak np. „Człowiek uczy się na błędach, ale jeśli zamkniesz przed nimi drzwi – nie poznasz również prawdy” (Tagore), albo:

„Najpierw trzeba nauczyć się milczeć, by móc zacząć mówić. To propedeutyka kariery bez względu na system”.

Śmialiśmy się z żoną, czytając na głos najbardziej humorystyczne fragmenty książki, np. przesłuchanie w wykonaniu kaprala MO, które zapewne – pisze Roguski – wyjaśniłoby jeszcze niejedną tajemnicę podwórka, gdyby nie złamany ołówek, który „zarządził nadzwyczajną przerwę w przesłuchaniu”.

Zapytany o sukcesy w pracy kapral, z łatwością wymieniłby sporo przykładów, ale jeden szczególnie mu zapadł w pamięci:

„…Miał wtedy pierwszą służbę i został wezwany przez radiowóz do interwencji na podmiejskiej zabawie tanecznej. Zasalutował przepisowo i zwrócił się do zatrzymanego z pytaniem, w jakim celu zaprowadził poszkodowaną do lasu, po czym rozebrał ją do naga i dokonał czynu lubieżnego, jak podaje wyżej wymieniona?

Po czym wylegitymował delikwenta, wyjął z raportówki służbowy notatnik i opisał całe zajście dość szczegółowo…”.

Komendant przeczytał raport i udzielił kapralowi porady ustnej:

„…Funkcjonariusz może dowolnie ogłaszać swoją twórczość literacką, publicystyczną czy naukową (!), uzyskując uprzednio zgodę przełożonego, lecz nie należy stronić i łatwo rezygnować z zastosowania pałki służbowej…”.

I jeszcze jedna światła myśl komendanta MO: „Im więcej szczegółów w notatniku służbowym, tym łatwiej natrafić na ślad wroga”.

Autorze Szanowny, Profesorze, Piotrze – dziękuję za tę książkę, polecając ją szczególnej uwadze naszych Czytelników i …prosząc o jej dalsze części.

A intrygujący tytuł „Wiatr wieje tam, gdzie chce”, warto rozszyfrować, czytając książkę do samego końca…

Piotr Roguski: „Wiatr wieje tam, gdzie chce”, Wydawca: Górnośląskie Towarzystwo Literackie, s. 203, br., Katowice 2021, publikacja współfinansowana z budżetu miasta Katowice; gratulacje też dla Wydawcy za staranne opracowanie korektę i ilustrację okładki

-/-

SZYDŁOWSKA:

To super album – pokłosie wystawy, jaką w czerwcu można było obejrzeć w Galerii Carmen Tarcha (przy ulicy Mokotowskiej) w Warszawie. I szkoda, że tylko w tym terminie. Na szczęście pozostała po niej książka – album, dokumentujący nie tylko obrazy z wystawy, ale obejmujący niemal cały dotychczasowy dorobek artystyczny KATARZYNY SZYDŁOWSKIEJ!

To album, który na pewno wypełni wyobraźnię KAŻDEGO, kto do niego zajrzy!

Liczy aż 137 reprodukcji (w kolorze!) dzieł Artystki.

A ich tematem jest KOBIETA!

PORTRETY DUSZY KOBIETY!

Utrzymane w tonacji „tajemnicy”, głębokiej melancholii, spokoju, radości i …oczekiwania.

Zapytałem Artystkę, czy są to portrety konkretnych kobiet?

NIE – usłyszałem w odpowiedzi.

Są to zwierciadła mojej wrażliwości, także wszystkich obecnych na moim wernisażu”. (A na otwarcie wystawy – podkreślę – przybyło tak wiele osób, że nie wszyscy zmieścili się w Galerii).

Była to już 5. wystawa indywidualna Artystki!

Swoje prace prezentowała również zagranicą, m.in. w Londynie, Kolonii, Florencji, Göteborgu i Antwerpii.

Była też wyróżniona stypendium szwedzkiej fundacji „Wanneberg&Wanneberg”.

Przy okazji zapytałem Artystkę, czy dotąd malowała tylko kobiety (znajdujące się w albumie)? Usłyszałem, że nie! Malowała też pejzaże, martwe natury, ale…

„Człowiek zawsze wydawał się Jej najbardziej fascynujący”!

W tym przypadku:

„kobiety w pięknie aktu, geście, skomplikowaniu i różnorodności, nieoczywistości i tajemnicy”!

Jakże piękne jest to przesłanie Jej malarstwa!

Szydłowska poprzez swe obrazy rozmawia ze swym odbiorcą!

(Westchnąłem, bo rzeczywiście „rozmawia” z każdym, kto ogląda Jej obrazy, ale również dlatego, iż Jej obrazy są bardzo drogie (po kilka tysięcy złotych). Odpowiedziała nieco zakłopotana: tak, to prawda, ale proces dochodzenia do ostatecznego kształtu obrazu jest u mnie bardzo długi i …drogi”.

A mecenat? Zapytałem…z nadzieją.

 „Mecenat w Polsce nie istnieje!”. I szybko dodała: „Na szczęście jestem nauczona, że mogę liczyć tylko na siebie. W związku z tym nie mam żadnych roszczeń i oczekiwań. Natomiast otaczają mnie cudowni ludzie. Morze życzliwości! A to jest potencjał nie do przecenienia.

Mam zatem więcej, niż mogłabym marzyć!

A czy jest coś, co Pani przeszkadza w dalszym rozwoju artystycznym?

„Brakuje mi jedynie pokoju na Ukrainie. Pewności, że to piekło jak najszybciej się skończy!”

Jeszcze coś?

„Tak, marzę o większym szacunku i miłości dla zwierząt, o szacunku dla przyrody, o codziennej trosce o klimat i choć odrobinie pomyślności dla mojej Ojczyzny”…

Katarzyna Szydłowska: katalog (ALBUM), opr. Piotr Dudek, projekt graficzny – Andrzej Fogtt, Wydawca „Fundacja A. M.Fogtt”, Druk „Poligrafus”, s. 200, Warszawa 2022 (w książce znajdują się m.in. teksty: Carmen Tarcha „Dualizm Szydłowskiej”, Anny Rudnickiej „Subtelność i gracja w służbie kobiecego piękna w obrazach Kasi Szydłowskiej oraz Pawła Huelle „Medytacje drugie”).