Tony Blair – ciekawy życiorys polityka

4

Anthony Blair urodził się w Edynburgu, w Szkocji, w zamożnej rodzinie prawniczej. W latach 50-tych XX wieku wraz z rodziną przeprowadził się do Australii do miasta Adelaide. Kilka lat później ponownie wrócił do Szkocji i zamieszkał w Glasgow. Następnie rodzina po raz kolejny przeprowadziła się i zamieszkała w Anglii w Durham, gdzie ojciec Tony’ego pracował jako wykładowca na pobliskim uniwersytecie.

Przyszły premier ukończył prestiżowy, prywatny Fettes College w Edynburgu[1]. Jak twierdzi dziennikarz John Rentoul, który napisał biografię Blaira: Wszyscy nauczyciele, z którymi rozmawiałem podczas mojej pracy nad książką, powiedzieli, że Anthony był osobą uciążliwą, wręcz nie do wytrzymania i byli zadowoleni, kiedy odchodził ze szkoły (ang. All the teachers I spoke to when researching the book said he was a complete pain in the backside and they were very glad to see the back of him)[2]. Ostatnim etapem wykształcenia było uzyskanie tytułu licencjata prawa (ang. Bachelor of Arts) w St John’s College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Blair wstąpił do Partii Pracy w wieku 22 lat. Siedem lat później bez powodzenia startował w wyborach do parlamentu, ale po kolejnych 12 miesiącach ostatecznie dostał się do Izby Gmin z nowo utworzonego okręgu Sedgefield. Dalsza, błyskawiczna kariera przysparzała mu coraz większej popularności. Najlepszym na to dowodem było objęcie stanowiska premiera już w wieku 44 lat, dzięki czemu Tony Blair został najmłodszym premierem Wielkiej Brytanii od 1812 roku. Podobny sukces odniosła Partia Pracy, która pod przewodnictwem nowego lidera po raz pierwszy od osiemnastu lat zdobyła przewagę nad konserwatystami[3].

            Poglądy Tony’ego Blaira wyróżniały go spośród innych polityków. Już w 1983 roku postulował rozbrojenie nuklearne Wielkiej Brytanii oraz wystąpienie tego kraju z Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Z biegiem lat Blair zyskał duże doświadczenie w tworzeniu perswazyjnych przemówień, a jego dotychczas lewicowy światopogląd zbliżył się nieco do centrum. W 1992 roku opowiadał się za wprowadzeniem płacy minimalnej, a kilka lat później zredukował silne wpływy związków zawodowych w Partii Pracy i usunął postulat nacjonalizacji gospodarki. W przeciwieństwie do polityków z USA, Anthony Blair musiał stopniowo piąć się po kolejnych schodach swojej partyjnej kariery. Podczas wewnętrznej rywalizacji o wpływy w Partii Pracy, nauczył się sztuki przekonywania ludzi do swoich racji oraz wykorzystywania nadarzających się okazji do własnych celów. Nie bez powodu Blair był również najdłużej urzędującym laburzystowskim premierem (zwycięstwa w wyborach w latach: 1997, 2001 i 2005). Kreując się na wizjonera, odrzucając socjalistyczną biurokrację oraz tworząc własne „przykazania”, były premier Wielkiej Brytanii w pełni wykorzystywał technikę charyzmy. Własną koncepcję polityczną nazwał „Trzecią Drogą”[4]. Jak sam stwierdził:

W mojej wizji popularnej polityki XXI wieku chodzi o pogodzenie tematów, które w przeszłości były niesłusznie przeciwstawiane jako antagonistyczne: patriotyzm i internacjonalizm, prawa i obowiązki, promocja przedsiębiorczości i walka z ubóstwem i dyskryminacją[5].



[1]http://www.europarl.europa.eu/meetdocs/2004_2009/documents/dv/wgme20080325cvblair_/wgme20080325cvblair_en.pdf, 23.04.2011

[2] http://news.scotsman.com/edwardblack/Tony-Blairs-revolting-schooldays.2548089.jp, 31.03.2011.

[3] http://ludzie.wprost.pl/sylwetka/Tony-Blair/, 31.03.2011.

[4] Pierwszą był thatcheryzm, drugą – socjalizm „w starym stylu”.

[5] H. Zins, Historia Anglii, Wrocław 2001, s. 395.

4 KOMENTARZE

  1. Ucieszyło mnie zdanie, ze był osobą uciązliwą 😀 ja w podstawówce tez taka byłam, podobno zadawalam nauczycielom za trudne pytania :D….
    Trzeba było cos jeszcze wiecej napisac na jego temat 🙂 bo fajnie sie czytalo 🙂
    Pozdrawiam! 🙂

  2. jakiś czas temu dostałem w prezencie na imieniny książkę T. Blair – A Journey, chyba najwyższy czas do niej zajrzeć 😉

  3. Zapraszam też do przeczytania moich dotychczasowych prac na temat Tony’ego Blaira:

    Tony Blair – perswazyjna przemowa czy manipulacja? (cz. 1) http://www.przegladdziennikarski.pl/marketing-2/tony-blair-perswazyjna-przemowa-czy-manipulacja-cz-1/

    Estuary English in politics (T. Blair): http://www.przegladdziennikarski.pl/jezyki-obce/english/estuary-english-in-politics/

    Sociophonetic analysis of the three speakers: Kate Nash, Tony Blair, Simon Reeve http://www.przegladdziennikarski.pl/jezyki-obce/english/sociophonetic-analysis-of-the-three-speakers-kate-nash-tony-blair-simon-reeve/

    Accents: Simon Reeve, Kate Nash, Tony Blair http://www.przegladdziennikarski.pl/jezyki-obce/english/accents-simon-reeve-kate-nash-tony-blair/

    Changes in Received Pronunciation (examples: Tony Blair, Kate Nash, Simon Reeve) http://www.przegladdziennikarski.pl/jezyki-obce/english/changes-in-received-pronunciation-examples-tony-blair-kate-nash-simon-reeve/

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here