Czynniki paralingwistyczne, opisujące środki niewerbalne komunikacji językowej, są niezwykle istotne w procesie mówienia. To, czy ktoś jest postrzegany jako osoba kompetentna, czy też nie, często zależy od jego intonacji, głośności i tempa mówienia, wysokości głosu, czy akcentu (1). I tak barwa głosu, która ma przyjemne, dźwięczne i dynamiczne brzmienie, wzbudza sympatię wśród słuchaczy. Głos powinien być również ekspresyjny, rozluźniony, sprawiać wrażenie naturalnego (wraz z niewielką ilością krótkich pauz i dźwięków-przerywników), a także pełnego emocji i przyjaznego nastawienia(2). Kiedy mamy do czynienia z dialogiem, niezwykle istotny jest wysoki poziom reaktywności na słowa partnera (np. kiwanie głową, mówienie „mhm”). Przerywanie drugiej osobie jest natomiast odbierane jako element dominacji w rozmowie oraz brak wrażliwości społecznej. Bardzo ważna jest też płynność mówienia. Urwane słowa i niedokończone zdania wywołują wrażenie osoby mało kompetentnej, niepewnej, bądź niespokojnej. Warto przy tym zwrócić uwagę na spójność – treść wypowiedzi musi iść w parze z odpowiednim brzmieniem głosu, w przeciwnym razie mówca traci na wiarygodności (3). Temat będzie kontynuowany w następnych wpisach.
(1) J. O’Connor, J. Seymour, NLP. Szkolenie menedżerów i trenerów, Zysk i S-ka, Poznań 1994, s. 215.
(2) R. Saner, The Expert Negotiator: Strategy, Tactics, Motivation, Behaviour, Leadership, Kluwer Law International, Hague 2000, s. 170.
(3) D. G. Leathers, Komunikacja…, op. cit., ss. 252-253.
Dobry artykuł, myślę, że warto go kontynuować bo to temat rzeka 🙂