Można powiedzieć, że od czasu pierwszego wybuchu bomby atomowej, którego dokonano w Almogardo w amerykańskim stanie Nowy Meksyk 16 lipca 1945 r. miecz Damoklesa w postaci broni masowej zagłady wisi nad ludzkością.
Od tego czasu liczba głowic nuklearnych, jak również liczba państw posiadających je wzrastała. Obecnie szacuje się, że poszczególne kraje członkowie tzw. klubu atomowego są w posiadaniu następującą liczbę głowic nuklearnych: Stany Zjednoczone 4500, Rosja 4700, Francja 300, Chiny 260, Wielka Brytania 15, Pakistan 130, Indie 120, Korea Płn. 10. Ponadto szacuje się, że Izrael posiada liczbę głowic atomowych od 60 do 400. Dane powyższe należy traktować jako szacunkowe ponieważ w różnych źródłach spotyka się różne liczby głowic.
Skoro człowiek posiadł zdolność zniszczenia świata ponad jeden raz, to pojawiło się logiczne dążenie do ograniczenia tego wyścigu zbrojeń. W latach 1963-2010 zawarto kilkanaście międzynarodowych porozumień, które w choć niewielkim stopniu ograniczają rozwój broni atomowej. Oto niektóre z nich:
– 05.08.1963, Układ o częściowym wstrzymaniu doświadczeń z bronią jądrową;
– 27.01.1967, Układ o zakazie umieszczenia broni masowej zagłady w przestrzeni kosmicznej;
– 01.07.1968, Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT);
– 26.05.1972, Układ SALT I między USA a ZSRR o ograniczeniu liczby rakiet balistycznych;
– 18.06.1979 Układ Salt II o ograniczeniu liczby środków przenoszenia broni jądrowej i bombowców strategicznych przez USA i ZSRR;
– 08.12.1987, Układ INF, układ o wycofaniu przez USA i ZSRR rakiet średniego zasięgu z Europy i Azji;
– 31.07.1991, Układ START I w wyniku , którego USA i ZSRR zgodziły się zredukować o 30% swoje bronie strategiczne;
– 24.09.1996, Układ o całkowitym wstrzymaniu doświadczeń z bronią jądrową (CTBT);
– 08.04.2010, Układ START, który wszedł w życie 05.02.2011 roku, ogranicza liczbę głowic jądrowych amerykańskich i rosyjskich do 1550 dla każdej ze stron oraz do 800 liczbę rakiet balistycznych i bombowców strategicznych.
Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej ratyfikowało 190 państw. Nie podpisały traktatu m.in. Izrael, Indie, Pakistan, Korea Północna przystąpiła do NTP w 1985 roku, wycofała się z niego w 2003 roku.
Zdolność wielokrotnego niszczenia człowieka (overkill capacity) stanowi nadal aktualne zagrożenie, a precyzja niszczenia jest doskonalona. Tworzy się nowe śmiercionośne rodzaje broni laserowych, ekologicznych, ziemskich i pozaziemskich. Człowiek musi w coraz większym stopniu polegać na technice, która nie jest przecież niezawodna. Mamy więc paradoksalne zjawisko, człowiek jest coraz lepiej uzbrojony, ale wcale nie czuje się przez to bezpieczniejszy nie mówiąc o tym, że uzbrojenia pozbawiają go środków za pomocą których mógłby rozwiązać wiele problemów i poprawić warunki swej egzystencji.
Potrzeby oraz ambicje duchowe i materialne człowieka są ze sobą związane, a możliwość ich zaspokojenia w większym niż kiedykolwiek stopniu zależna jest od globalnych zagrożeń. Dlatego obowiązkiem naszym jest identyfikacja tych zagrożeń, opracowywanie rozwiązań oraz wywieranie presji na decydentów, by wcielali te rozwiązania w życie.
Zmagazynowana na świecie broń nuklearna wystarczy do zniszczenia całej ludzkości. W prawdzie weszło w życie wiele międzynarodowych porozumień m.in. o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, o stopniowym zmniejszeniu jej arsenałów, o całkowitym wstrzymaniu doświadczeń z bronią atomową, ale liczba państw posiadających bombę atomową wzrasta. Świadczą o tym doświadczenia przeprowadzone w maju 1998 roku przez Indie i Pakistan.
Nie mamy żadnych gwarancji, że w przyszłości liczba państw nuklearnych nie zwiększy się. Budowa bomby atomowej nie stanowi dziś większej tajemnicy. Zmniejszają się również koszty wytwarzania broni nuklearnej. Nie można też wykluczyć możliwości wyprodukowania broni atomowej przez grupy terrorystyczne. Skażenie radioaktywne w przypadku jej użycia może osiągnąć rozmiary globalne, a tak zwana zima nuklearna może zapanować na całej Ziemi.
