Zmarły był Ojcem lekarza (o tym samy imieniu i nazwisku), który kilkanaście lat temu przywrócił mi sprawność po udarze. Od tamtej pory łączą nas serdeczne i przyjacielskie kontakty (choć tylko na odległość). Jak wiem – co chciałbym szczególnie podreślić, Ojciec – Tadeusz Mendel – po śmierci żony (z którą w szczęśliwym związku przeżył 62 lata), pozostawał do końca swych dni pod troskliwą opieką syna (Tadeusza Andrzeja) i córki (Małgorzaty), którzy z największym oddaniem poświęcili swój czas Ojcu (tak ciepło i…po dziecięcemu nazywanym przez Nich „tatusiem”). Doktor Mendel zrezygnował nawet z dalszej kariery naukowej w swej specjalizacji, pełniąc z siostrą z największą miłością i oddaniem opiekę nad Ojcem, (który dożył 96 lat). Uważali, że podobnie, jak wcześniej Mama – zasługiwał na to!
Osobiście nigdy nie Go nie poznałem, ale rozmawialiśmy ze sobą telefonicznie. Zawsze chwalił się swoimi dziećmi, życiem rodzinnym, które cenił ponad wszystko, ale też osiągnięciami w pracy zawodowej.
Urodził się 14 stycznia 1930r. w Jurkowie nad Dunajcem. W czasie wojny Jego szkoła podstawowa była zajęta przez wojsko okupacyjne.
Po wojnie pracował w Nowym Sączu jako technik normowania pracy – w największej spółdzielni szewskiej, aż do chwili powołania go do odbycia (jak było w PRL-u) zasadniczej, obowiązkowej służby wojskowej. Potem został żołnierzem zawodowym, pracując przez wiele lat jako kierownik Biblioteki Wojskowej w Głównym Kwatermistrzostwie Wojska Polskiego w Warszawie. BYŁA DZIEŁEM JEGO ŻYCIA, powstając z kilku wcześniej istniejących bibliotek różnych szefostw wojskowych i przyczyniając się do podnoszenia kwalifikacji zawodowych wielu korzystających z niej żołnierzy. Jako kierownik biblioteki doskonale znał się na współczesnej literaturze pięknej, nie tylko militarnej.
W młodości z niemałym powodzeniem uczestniczył w wielu masowych imprezach sportowych, zwłaszcza biegach „narodowych” w Nowym Sączu i Krynicy. Ale Jego prawdziwym hobby była jazda na motorze, na rowerze oraz długie spacery. Lubił też pracę na „działce”, góry i pobyt nad polskim morzem.
Syn zmarłego (z którym o Ojcu, często rozmawiałem), podkreślał zawsze Jego NIEZWYKŁĄ DOBROĆ!
Mając nieposzlakowaną opinię przełożonych, Zmarły przez 2 kadencje pełnił funkcję ławnika w Sądzie Wojskowym. Przez ostanie lata – niestety – przewlekle ciężko chorował, ale też zaznał najtroskliwszej opieki ze strony córki i syna – lekarza!
Pogrzeb Tadeusza Mendla odbył się 13 listopada b.r. na Cmentarzu Parafialnym św. Katarzyny przy ul. Fosa 17 w Warszawie, gdzie znajduje się grób rodziny Mendlów.
Cześć Jego pamięci!











