Kilka słów o BRICS

0

W Polsce stosunkowo niewiele osób jest w stanie rozszyfrować termin BRICS, a jeszcze mniej wie o szczegółach działalności tego ugrupowania. Jego nazwa pochodzi od pierwszych liter nazwy pięciu państw członkowskich BRICS (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i Południowa (South) Afryka).

BRICS jest młodą strukturą. Zaczęło od konsultacji pierwszych czterech państw w Nowym Jorku w 2006 r.  na szczeblu szefów dyplomacji. Wynikiem serii spotkań na wysokim szczeblu był tzw. szczyt w Jekaterinburga w Rosji 16 czerwca 2009 r. z udziałem prezydentów Lula da Silva, Dmitri Miedwiediewa, Manmohana Singha i Hu Jintao. W 2010 r. do ugrupowania przyłączyła się Republika Południowej Afryki. W kwietniu 2011 r. prezydent RPA Jacob Zuma po raz pierwszy uczestniczył w konferencji BRICS w Sanya w Chinach, jako pełnoprawny członek.

Jak ważną obecnie i perspektywicznie strukturę stworzy pięć państw  niech świadczą następujące dane statystyczne. Skupiają one niespełna 3 mld mieszkańców ziemi co stanowi 40% ludności świata. Wytwarzają one jedną piątą światowego produktu brutto. Ich udział w światowym handlu wynosi 18 %.

Raz do roku odbywają się rotacyjnie spotkania na szczycie państw członkowskich, na których podejmuje się najważniejsze decyzje. Począwszy od pierwszego szczytu w Jekaterinburgu w 2009  r. odbyło się 6 takich spotkań. Ostatnie miało miejsce w lipcu 2014 r. w Brazylii. Następny siódmy szczyt odbędzie się w Ufa  w Rosji  8-9 lipca 2015 r. Rosja obecnie przewodniczy BRICS.

Celem BRICS jest stymulowanie gospodarczej, politycznej i kulturalnej współpracy między państwami członkowskimi. Ale nie tylko. Państwa te krytycznie oceniają działalność dwóch czołowych finansowych instytucji na świecie, mianowicie Międzynarodowego Funduszu Walutowego raz Banku Światowego. Uważają, że te instytucje są zbyt zdominowane przez Zachód, reprezentują w swoich strukturach stary układ sił w świecie i bronią się przed reformami. W czerwcu 2012 r. państwa BRICS zaproponowały Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu wkład w wysokości 75 mld dolarów, aby zwiększyć jego siłę oddziaływania na gospodarkę światową. Uzależniły jednak tę pożyczkę od reformy systemu głosowania w MFW. Międzynarodowy Fundusz Walutowy zdominowany przez państwa zachodnie broni się przed takimi reformami.

W tej sytuacji państwa BRICS na swym szczycie w Durbanie w RPA, w marcu 2013 r. postanowiły utworzyć nową globalną instytucję finansową, która byłaby konkurencją dla MFW i Banku Światowego. Bank ten miał powstać w 2014 r. Kiedy doszło do uzgodnienia szczegółów okazało się, że między państwami członkowskimi pojawiły się różnice zdań m.in. odnośnie podziału kosztów funkcjonowania banku, miejsca jego lokalizacji. Brazylia i Indie proponowały, aby wszystkie kraje członkowskie wniosły równe wkłady do tego banku. Chiny zabiegały o lokalizację banku u siebie. Kapitał początkowy banku miał wynosić 100 mld dolarów. W lipcu 2014 r. na szczycie BRICS w Fortaleza, w Brazylii ministrowie finansów i szefowie banków podpisali porozumienie o powołaniu wspólnego banku z siedzibą w Szanghaju, z równym udziałem finansowym państw członkowskich. Pierwszym prezydentem „Nowego Banku Rozwoju” ma być przedstawiciel Indii. Rosja jest  pierwszym krajem, który 20 lutego 2015 r. ratyfikował porozumienie o udziale w banku BRICS, a  na początku marca br. prezydent Putin podpisał ustawę ratyfikacyjną Dumy.

Faktem jednak jest, że między krajami członkowskimi istnieją duże różnice. Kiedy powstawała struktura BRICS pięć krajów miało wysokie tempo wzrostu. Obecnie pod tym względem sytuacja jest zróżnicowana. O ile Chiny (7,2%) i Indie (5,4%) mają nadal wysokie tempo wzrostu to znaczenie gorzej przedstawia się sytuacja pod tym względem w pozostałych krajach: w Brazylii (1,7%), Rosji (1,3%) i w RPA (2,4%). Między tymi krajami istnieją ponadto różnice ustrojowe oraz polityczne.

Natomiast wspólnym celem BRICS jest osłabienia dominacji finansowej i politycznej Zachodu w międzynarodowym układzie sił i uniezależnienie się od zdominowanych przez Zachód  Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego.

Prof. dr hab. Longin Pastusiak, Profesor Akademii Finansów i Biznesu Vistula, poseł na Sejm (1991-2001) i marszałek Senatu (2001-2005).

Poprzedni artykułIdealny telefon do odtwarzania muzyki – jak go znaleźć?
Następny artykułTweedowa marynarka
Longin Pastusiak
Prof. dr hab. Longin Pastusiak - politolog, amerykanista. Ukończył studia na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Spraw Międzynarodowych University of Virginia w Stanach Zjednoczonych. W latach 1963-1993 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. Od 1978 r. profesor nadzwyczajny, a od 1986 r. profesor zwyczajny. W latach 1994-2005 Profesor Uniwersytetu Gdańskiego. W latach 1985 -1988 Prezes Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Poseł Ziemi Gdańskiej w Sejmie I, II, III kadencji (1991-2001). Wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP oraz przewodniczący stałych delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO oraz do Zgromadzenia Parlamentarnego Unii zachodnioeuropejskiej W latach 2002-2004 wiceprezydent Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. W latach 2001-2005 marszałek Senatu V kadencji. Profesor w Akademii Finansów oraz w Wyższej Szkole Zarządzania i Prawa w Warszawie. Obecnie jest profesorem w Akademii Finansów i Biznesu Vistula, gdzie jest Dyrektorem Instytutu Spraw Społecznych i Stosunków Międzynarodowych. Prof. Longin Pastusiak wykładał na uczelniach polskich i zagranicznych. Doctor honoris causa uczelni polskich i zagranicznych. Prof. dr hab. Longin Pastusiak jest autorem ponad 700 publikacji naukowych w tym ponad 90 książek. W 2015 r ukazały się następujące książki prof. L. Pastusiaka: * Polacy w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydenci USA w anegdocie. Od Trumana do Obamy, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydent dobrych intencji. Polityka zagraniczna Baracka Obamy, Oficyna Wydawnicza “Adam”, Warszawa.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here