Wiadomość o śmierci Teresy Dobielińskiej-Eliszewskiej, b. wicemarszałek sejmu kontraktowego dotarła do mnie z pewnym opóźnieniem. Ś.P. Teresa Dobielińska-Eliszewska była członkiem Stronnictwa Demokratycznego od 1969 roku, a działaczem wojewódzkim i członkiem władz centralnych (Prezydium CK SD) w latach 80-tych.
Drogę parlamentarzysty rozpoczęła w 1985 roku uzyskując mandat do Sejmu IX Kadencji. W tym okresie dała się już poznać jako posłanka pracowita, merytorycznie przygotowana szczególnie z zakresu problematyki służby zdrowia. Tak Ją wspomina ówczesny parlamentarny kolega mec. Ryszard Tomczewski. Zdobyte wówczas doświadczenie w naturalny sposób predestynowało Ją do objęcia z ramienia Stronnictwa Demokratycznego funkcji wicemarszałka Sejmu X Kadencji. Jej kandydatura w klubie poselskim spotkała się z pełną akceptacją. Przez okres tej skróconej kadencji, z przyjętej roli wywiązywała się dobrze. Obrady niższej izby parlamentu prowadziła w sposób spokojny i zdecydowany. Nie było to zadanie łatwe w ówczesnym Sejmie, przeprowadzającym zasadnicze, rewolucyjne reformy. Na sali sejmowej dochodziło do burzliwych debat, pełnych emocji płynących bardziej z politycznych podziałów na stronę solidarnościową i postpeerelowską, niż różnić w kwestiach merytorycznych i poglądów na kształt ustrojowy państwa. Nasza partyjna koleżanka dobrze sobie radziła z panowaniem na rozemocjonowanymi posłami. Swoją postawą zdobyła szacunek koleżanek i kolegów z klubu poselskiego, a także u parlamentarzystów z innych opcji politycznych. Była lojalna wobec klubu poselskiego i jego decyzji, chociaż w przypadku odmienności poglądów zdecydowanie wyrażała swoje zdanie, ale przyjęte stanowisko klubu prezentowała na posiedzeniach Prezydium Sejmu (pisze o tym Mikołaj Kozakiewicz w „Byłem Marszałkiem Kontraktowego Sejmu”). Ówczesny marszałek sejmu wspominał również, że dobrze mu się współpracowało z naszą koleżanką. Do sejmu ponownie kandydowała w 1991 roku , ale nie uzyskała reelekcji, gdyż lista Stronnictwa Demokratycznego nie przekroczyła wymaganego progu procentowego. W 1991 roku na XV Kongresie Stronnictwa Demokratycznego w Puławach, była jednym z kandydatów na przewodniczącego partii. Zwyciężył wówczas dotychczasowy przewodniczący Aleksander Mackiewicz. W Stronnictwie Teresa Dobielińska-Eliszewska pozostała aktywna jeszcze do następnego XVI Kongresu, obradującego 27 czerwca 1992 roku. Poparła wówczas wraz z delegacją olsztyńską moją kandydaturę na przewodniczącego partii. Zniechęcona i zdegustowana rozwojem sytuacji w Stronnictwie Demokratycznym wycofała się z czynnego życia politycznego i skoncentrowała się na pracy zawodowej, w której osiągała sukcesy.
Z zawodu była lekarzem, doktorem nauk medycznych, absolwentką Akademii Medycznej w Poznaniu. Po ukończeniu tej uczelni podjęła pracę w Olsztynie, zdobywając kolejne stopnie specjalizacji: I stopień z ginekologii i położnictwa, II stopnie z radiestezji, chemioterapii onkologicznej, medycyny społecznej. Doceniano jej gruntowną i szeroką wiedzę medyczną, walory etyczno-moralne. W Olsztynie powierzano Jej odpowiedzialne stanowiska: kierownika Wojewódzkiej Poradni Onkologicznej, ordynatora onkologii w tamtejszym szpitalu, ordynatora Wojewódzkiego Zespołu Gruźlicy, Chorób Płuc i Onkologii. Była dobrym przykładem dla wchodzących do tego zawodu, kolejnych pokoleń lekarzy.
Zmarła 8 stycznia 2016 roku, pochowana została 12 stycznia w rodzinnym grobowcu w Dywitach.
