Moje „przygody” zdrowotne (w tym samochodowa) oraz, że… Biden jest OK! Autobiografia Karola Czejarka, cz. XXXVII

Dlaczego Biden jest OK? Gdyż, gdy piszę te słowa, prezydent Biden akurat przemawia 21 lutego 2023 roku w Warszawie, dając każdemu człowiekowi miłującemu pokój nadzieję, że… NATO nie dopuści już NIGDY do tego, aby  jakiekolwiek państwo rozstrzygało  swoje spory z innym  w drodze wojny.

Przeżywając obecne wydarzenia w Ukrainie, wciąż „na nowo” wraca do mnie trauma moich własnych przeżyć „wojennych” (przypomnę, że urodziłem się 11 sierpnia 1939r.), przeżyłem wojnę jako dziecko i na pewno do końca swego życia nie zapomnę głodu, poniewierki, przesiedleń i wypędzenia.

Tego nie da się zapomnieć!

Stąd ta nadzieja związana z wizytą amerykańskiego prezydenta Joe Bidena w Warszawie, jak też z obecnymi poczynaniami USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i oczywiście Polski, ale przede wszystkim państw NATO i Unii Europejskiej w dążeniu do zakończenia obecnej wojny i udzielania pomocy militarnej Ukrainie tak długo, aż rosyjska ekspansja zostanie pokonana!   

A… gdyby tak – wzorem UE – powstały jeszcze inne regionalne „Unie”, które współpracowałyby ze sobą, zwielokrotniając w ten sposób gwarancję POKOJU, DEMOKRACJI I PRAWORZĄDNOŚCI NA ŚWIECIE?

Bowiem ONZ – moim zdaniem – już temu wyzwaniu nie podoła, tak jak nie podołała przed rokiem 1939 Liga Narodów. Dopiero zjednoczenie się państw (w latach drugiej wojny światowej) spowodowało utworzenie skutecznego bloku antyhitlerowskiego, zmuszając III Rzeszę do bezwarunkowej kapitulacji.

W obecnym konflikcie wojennym Rosja powinna zostać zmuszona do zawarcia pokoju, lecz na warunkach zwycięskiej Ukrainy i w oparciu o wolę całego WOLNEGO ŚWIATA! A piszę o tym dlatego, aby dać wyraz swemu stanowisku w sprawie toczącej się wojny w Ukrainie.  

Ale nie o tym  będzie mój dzisiejszy odcinek autobiografii,

 a – zgodnie z tytułem –

o moich kłopotach zdrowotnych, jakie mi się przytrafiły  w moim dotychczasowym życiu.

Aby nikt nie pomyślał (przeczytawszy wszystkie poprzednie odcinki), że moje życie upłynęło bez tego rodzaju przygód. Nic bardziej złudnego.

Już w dzieciństwie potrącił mnie samochód i na szczęście – tylko potrącił, a nie przejechał.

Kiedy byłem kolarzem miałem dwa groźne wypadki, a w zasadzie trzy.

Dwa pierwsze w czasie wyścigów: jeden na torze, a drugi – podczas „Szosowego kryterium asów juniorów w Stargardzie”  (wtedy jeszcze Stargardzie Szczecińskim).

Wywróciłem się na jednym z wiraży

(zdjęcie przed tekstem pochodzi właśnie z tego wyścigu),

ale po szalonym pościgu udało mi się dogonić czołówkę i… wygrać (m.in. przed Wadeckim, późniejszym czołowym torowym kolarzem świata, a w pokonanym polu pozostawić też wielu moich odwiecznych krajowych, a przede wszystkim lokalnych rywali,

m.in. Konickiego, Olszewskiego, Czugalińskiego i Grzegorza Wiśniewskiego.

Drugi wypadek zdarzył mi się podczas zawodów „na torze”,  gdy jadąc w wyścigu „amerykańskim parami” (wtedy z Mąkowskim, mistrzem Polski na średnich dystansach), na wirażu znalazłem się po zmianie na tzw. „ścianie” i nagle „eksplodowała” moja opona w przednim kole, a ja …

zjechałem po betonie w dół (wtedy nie było jeszcze torów „drewnianych”).

Niewiele skóry pozostało na mnie, zwłaszcza na prawym boku i na „plecach”…

Gdy zobaczyłem krwawiącą „aż do kości” ranę, zemdlałem.

Na szczęście, po kilku tygodniach znów mogłem  się ścigać, choć leczenie było skomplikowane, a rany długo bolesne. Ale „kolarze” (o czym z pewnością wiedzą ci, którzy oglądają wyścigi) to twardy „naród”.

Trzeci poważny „wypadek” zdarzył mi się, gdy odbywałem ustawowy (wówczas) obowiązek czynnej  służby wojskowej.

Podczas prac żniwnych w jednym z podszczecińskich PGR-ów (w Barkowie, jak pamiętam – wtedy wojsko jeździło na żniwa i wykopki pomagać PGR-om), zerwałem mięśnie stabilizujące kręgosłup. Po tym wypadku dość długo leżałem w Szpitalu Wojskowym w Szczecinie przy ul. Piotra Skargi.

Wtedy jednym z „moich” lekarzy sportowych był dr Wincenty Szczebel – daleki kuzyn ze strony rodziny mojego Ojca. Był on w tym czasie lekarzem drużyny piłkarskiej szczecińskiej „Pogoni”, sprawując także opiekę nad kolarzami „Arkonii” – klubu, w barwach którego się ścigałem.
Zresztą Wicek towarzyszył mi niemal do końca mojej kariery sportowej jako mój „OSOBISTY” (nieformalnie oczywiście) lekarz. Bardzo wiele mi pomógł.

Pracował także na jakiejś ważnej funkcji w Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej w Szczecnie i w szpitalu na Golęcinie, w którym też kiedyś „ratował” moje zdrowie.

Tyle, że Wicek (już po zakończeniu mojej kariery sportowej) pewnego dnia, wyjechawszy z piłkarską „Pogonią” Szczecin (która była wówczas, podobnie jak i  dziś – BARDZO DOBRA) na mecz do Wiednia i  nie wrócił z tego wyjazdu do kraju.

Nielegalnie wyemigrował do Niemiec, gdzie mieszkało dwóch jego starszych braci.

I więcej go w życiu nie widziałem!

Ale Wicku kochany, jeśli jeszcze żyjesz i ew. czytasz te słowa (byłeś o 10 lat starszy ode mnie) SERDECZNIE CI ZA TAMTE WSZYSTKIE CHWILE, kiedy udzielałeś mi swojej pomocy medycznej – DZIĘKUJĘ!

Twój starszy brat – Janek kupił mi pierwszy w życiu rower… i  wtedy, w latach pięćdziesiątych ub. wieku, zaczęła się ta moja (opisana już wcześniej w jednym z rozdziałów) SZCZEGÓLNA miłość do kolarstwa.

Nie muszę w tym momencie udawać, że nie miałem z tego tytułu (nielegalnej emigracji Wicka)  kłopotów.

Owszem miałem! Co w konsekwencji oznaczało, że paszportu na tzw. Zachód (aby odwiedzić matkę i siostrę w Niemczech) nie dostawałem.

Zdarzyło mi się, że nawet jako kolarz nie pojechałem na wyścig do NRD, nie mówiąc o udziale w wyścigach w innych krajach zachodnich.

To w dużym stopniu wpływało negatywnie na moją karierę zawodową i w końcu przyczyniło się do wycofania z czynnego uprawiania sportu, choć o Wicku piszę w autobiografii po raz pierwszy.

Wicek był „klasycznym” przykładem Ślązaka, który nie godząc się z powojenną polityką władz wobec Śląska (i Ślązaków), wolał ostatecznie zostać Niemcem. A ponieważ miał trudności z legalnym wyjazdem do Niemiec, wybrał (jak zresztą wtedy wielu innych Polaków) ucieczkę z kraju

(choć oczywiście nie usprawiedliwiam go za to!).

Matka Wicka, dla mnie „Ciocia Jadzia”, albo „Tante Hedwig”, do końca swego życia opowiadała się za Polską, zaś jej mąż – Josef Stebel – zawsze deklarował się jako Niemiec.

Ale znałem też autentycznego Niemca, pana Wilhelma Rudka (ogrodnika z Zabrza), który nie dał się wyrzucić w 1945r. z Polski, gdyż czuł się zdeklarowanym Polakiem…

Podobnie, jak Bernard Gwóźdź (piłkarz II ligowego – kiedyś – Chemika Kędzierzyn), też daleki mój krewny, w ramach akcji łączenia rodzin w latach siedemdziesiątych „za Gierka” – wyjechał (legalnie) z rodziną do Niemiec (choć potem bardzo tęsknił za Polską!), również nie godząc się z ówczesną polityką władz wobec Ślązaków. Tak po prostu było!

Przez całe swoje życie ocierałem się o tego rodzaju „historie”, szanując w tym względzie indywidualne decyzje każdego Ślązaka.

 Ja – co chciałbym podkreślić jeszcze raz –

pochodzę (ze strony Ojca) z rodziny, która brała udział w powstaniach w walce o polskość Śląska! I nigdy nie żałowałem, że poszedłem śladami swego Ojca, wybierając na swoją jedyną Ojczyznę  POLSKĘ.

Ale wracam do …lekarzy, którzy skutecznie PODTRZYMYWALI moje zdrowie. A byli nimi (już po zamieszkaniu w Warszawie), m.in.  

Pan doktor Tadeusz Mendel, Pani doktor Ałła Graban i dr Jacek Kuśnierz.

Do tej „trójki” z czasem doszli dalsi wspaniali specjaliści w osobach:

pana dr. Jacka Pachlewskiego, dr. Piotra Orzeszko i pani dr Anny Wiączek.

Bardzo dziękuję również pani doktor Zofii Tyszkiewicz, lekarce „rodzinnej” (a jednocześnie wspaniałej poetce!) za niebywałą życzliwość i udzielane – w razie potrzeby – skuteczne porady lekarskie  całej mojej rodzinie.

I jeszcze (na zakończenie) o moich obecnych dolegliwościach powstałych po fatalnym upadku (na spacerze), który miał miejsce w lutym tego roku (2023) w Parku przy ulicy Żwirki Wigury w Warszawie.

Fatalnie poślizgnąłem się na lodzie pokrywającym dość grubą warstwą parkową alejkę i  upadając, zwichnąłem bark.

Długo nie mogłem się podnieść, na szczęście pomogli mi dwaj przypadkowi przechodnie. I mimo, że odczuwałem ogromny ból, pogotowie odmówiło przyjazdu (bo byłem przytomny, nie krwawiłem, choć kroku żadnego w jakąkolwiek stronę wtedy nie mogłem zrobić).

Na szczęście do szpitala dostałem się wezwaną taksówką, a jej kierowca (p. Sebastian) „zaopiekował się” mną, jak profesjonalny ratownik medyczny, doprowadzając mnie pod drzwi gabinetu lekarskiego. Zwichnięty bark, „nastawił” mi  młody, sprawny i kompetentny lekarz, który był akurat „na ostrym  dyżurze” (9 lutego 2023) w Szpitalu Chirurgii Urazowej przy ul. Barskiej w Warszawie. Dzięki p. kierowcy taksówki (z Sebastian TAXI) spotkałem się w szpitalu z niezwykle życzliwymi ludźmi, którzy pomogli mi przetrwać najtrudniejsze chwile po tym „nieszczęsnym upadku”.

I wtedy przypomniało mi się, że w roku 1987, podobną pomoc otrzymałem od lekarzy pogotowia (w Szpitalu na ul. Hożej w Warszawie), którzy uratowali mi życie po ciężkim wypadku samochodowym, na

skrzyżowaniu ul. Marchlewskiego (obecnie Jana Pawła II) z ul. Grzybowską.

Wpadłem w poślizg prosto pod nadjeżdżający tramwaj!

Stąd – korzystając z okazji – wszystkim ówczesnym lekarzom, ratownikom, pielęgniarkom Szpitala na Hożej z całego serca DZIĘKUJĘ!

Po ostatnim, lutowym wypadku w parku, kolejny raz w życiu „dochodzę” do siebie…

Wciąż myślę, jak w ogóle do tego doszło? Wszystko działo się tak szybko i… gdyby – nie pomoc ludzi „z zewnątrz”, nie podniósłbym się.  I tak sprawdziło się stare polskie przysłowie: ”CZŁOWIEK NIE ZNA DNIA ANI GODZINY”.

A TERAZ, BĘDZIESZ MUSIAŁ KAROLU BARDZIEJ UWAŻAĆ NA SIEBIE! (dodałem sam sobie w myślach w tamtym momencie).

PS.

Tym bardziej, że mamy z żoną różne plany na tegoroczne lato i jesień. JESZCZE RAZ odwiedzić Ahrbergen k. Hildesheim, zapalić znicz pamięci na grobach mojej śp. Mamy i Siostry oraz Jej męża. W ogóle jeszcze raz spojrzeć na „stare kąty”, w których spędziłem wiele czasu w latach swego dzieciństwa.

Chciałbym też pojechać z żoną i SZWAGROSTWEM (Elą i Mirkiem) do naszej ulubionej Opinogóry, przepięknego tam Muzeum Polskiego Romantyzmu, do odbudowanego Zamku Książąt Mazowieckich w Ciechanowie, jak również do Szczecina na grób Ojca, a także na znajdujące się tam groby naszych przyjaciół i znajomych – w tym

Jasia Szyrockiego, Karola Koczego, Jasia Bajdy, państwa Polaków, Łyczywków, Welterów, Ojca Mirka Górnego i innych! Na pewno też jeszcze nie raz  pojedziemy do Nidzicy na grób moich teściów – Józefa i Jadwigi oraz Hani Bartosiak.

 

C.d. nastąpi i będzie miał tytuł

 

Wojciech Żukrowski, Albin Henryk Tomaszewski, Józef Barański, Eugeniusz Eibisch, Józef Szajna, Michał Misiorny,  Erna Rosenstein,  Zbigniew Lengren, Lucjan Kydryński, Henryk Huber

 CZYLI WSPOMNIENIE OSÓB, KTÓRE W MOIM ŻYCIU TAKŻE BYŁY BARDZO WAŻNE!