Przekleństwo drugiej kadencji

0
Flaga Prezydenta Stanów Zjednoczonych

Amerykańscy specjaliści od prezydentury na ogół zgodnie stwierdzają, że od czasu prezydentury Dwight D. Eisenhowera (1953-1961), kiedy konstytucyjną poprawką ograniczono liczbę kadencji do dwóch, prezydenci amerykańscy przyjęli nową strategię polityczną. W pierwszej kadencji postępują ostrożnie, schlebiają wyborcom by nie zrazić do siebie poważniejszego segmentu elektoratu i tym samym zapewnić sobie zwycięstwo na drugą czteroletnią kadencję. W drugiej kadencji prezydent staje się odważniejszy, by zapracować na swoje miejsce w historii Stanów Zjednoczonych.

Odwaga jednak oznacza gotowość podjęcia ryzykownych decyzji. To ryzyko prowadziło wielu prezydentów do uwikłania się w drugiej kadencji w różne skandale. Tych skandali było na tyle dużo, że powstało pojęcie przekleństwa drugiej kadencji. Wymienię kilka przykładów.

Richard Nixon (1969-1974) w wyniku afery „Watergate” w drugiej kadencji stanął przed groźbą impeachmentu, usunięcia z urzędu w wyniku naruszenia prawa. Gdyby do tego doszło straciłby wszystkie przywileje, a są one niemałe, przysługujące byłym prezydentom. Nixon postanowił więc w sierpniu 1974 r. ustąpić ze stanowiska, co pozwoliło mu zachować wspomniane przywileje. Był on jedynym spośród 43 osób, które dotąd zasiadały na fotelu prezydenckim, który wyprowadził się z Białego domu przed upływem kadencji Ronald Reagan (1981-1989) miał tzw. aferę „Irangate”. Mimo, że Stany Zjednoczone nie utrzymywały z Iranem stosunków dyplomatycznych, były doradca prezydenta Reagana Robert C. McFarlane we wrześniu 1989 r. przybył do Iranu przywożąc prezenty od prezydenta. Ujawniono również, że Stany Zjednoczone za pośrednictwem Izraela dostarczały broń i części zamienne Iranowi w zamian za pomoc w uwolnieniu kilku obywateli amerykańskich przetrzymywanych w Iranie. Reagan wcześniej wielokrotnie zapewniał, że Stany Zjednoczone nie będą pertraktować z Iranem i żądał od wszystkich państw by przestrzegały embarga na dostawy broni dla Iranu. Kiedy wybuchł skandal Reagan przyznał się, że osobiście wydał polecenie dostarczenia armii irańskiej pewnej ilości broni kierując się przy tym interesem narodowym Stanów Zjednoczonych. Kiedy komisje Izby Reprezentantów i Senatu potwierdziły zarzuty, Reagan zdymisjonował swych bliskich doradców odpowiedzialnych za sprawy bezpieczeństwa narodowego.

Bill Clinton (1993-2001) z kolei uwikłał się w drugiej kadencji w tzw. aferę rozporkową. Ponieważ składał kłamliwe oświadczenia przed specjalnym prokuratorem uruchomiono w Kongresie procedurę impeachment, usunięcia prezydenta z zajmowanego stanowiska. Akt oskarżenia został sformułowany przez Izbę Reprezentantów, ale do usunięcia Clintona ze stanowiska w Senacie zabrakło wymaganej większości 2/3 głosów.

Również George W. Bush (2011-2009) w drugiej kadencji miał problemy. Wprawdzie nie tak poważne, że groziły mu usunięciem z urzędu prezydenta, ale w znacznym stopniu przyczyniły się do spadku poparcia dla jego prezydentury. Zarzucono m.in. prezydentowi, że nie poradził sobie ze skutkami huraganu „Katrina”, który poważnie zniszczył w sierpniu 2005r. piękne miasto Nowy Orlean. W drugiej kadencji większość społeczeństwa była przeciwna interwencjom zbrojnym USA zagranicą, zwłaszcza w Iraku. Nic więc dziwnego, że George W. Bush kończył w styczniu 2009 r. swój urząd mając poparcie zaledwie 23% elektoratu amerykańskiego.

Poprzedni artykułMistrzostwa Europy w piłce ręcznej. Jak zaprezentują się Biało-Czerwoni?
Następny artykuł„Za chwilę zacznie padać deszcz…” – nowa powieść Szymona Koprowskiego
Longin Pastusiak
Prof. dr hab. Longin Pastusiak - politolog, amerykanista. Ukończył studia na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Spraw Międzynarodowych University of Virginia w Stanach Zjednoczonych. W latach 1963-1993 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. Od 1978 r. profesor nadzwyczajny, a od 1986 r. profesor zwyczajny. W latach 1994-2005 Profesor Uniwersytetu Gdańskiego. W latach 1985 -1988 Prezes Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Poseł Ziemi Gdańskiej w Sejmie I, II, III kadencji (1991-2001). Wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP oraz przewodniczący stałych delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO oraz do Zgromadzenia Parlamentarnego Unii zachodnioeuropejskiej W latach 2002-2004 wiceprezydent Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. W latach 2001-2005 marszałek Senatu V kadencji. Profesor w Akademii Finansów oraz w Wyższej Szkole Zarządzania i Prawa w Warszawie. Obecnie jest profesorem w Akademii Finansów i Biznesu Vistula, gdzie jest Dyrektorem Instytutu Spraw Społecznych i Stosunków Międzynarodowych. Prof. Longin Pastusiak wykładał na uczelniach polskich i zagranicznych. Doctor honoris causa uczelni polskich i zagranicznych. Prof. dr hab. Longin Pastusiak jest autorem ponad 700 publikacji naukowych w tym ponad 90 książek. W 2015 r ukazały się następujące książki prof. L. Pastusiaka: * Polacy w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydenci USA w anegdocie. Od Trumana do Obamy, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydent dobrych intencji. Polityka zagraniczna Baracka Obamy, Oficyna Wydawnicza “Adam”, Warszawa.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here