Polska droga do samorządu

0

Ustawa samorządowa przyjęta przez Senat pierwszej kadencji ma historyczne znaczenie. Stworzyła bowiem fundamenty polskiej demokracji. Jest to ogromna zasługa głównych architektów tej ustawy, profesorów Regulskiego, Kuleszy i Pańki.

Amerykanie często używają określenia „grass root democracy”. Demokracja jak trawa wyrasta korzeniami do dołu. Taką historię i taki charakter ma demokracja amerykańska. Zanim powstały niepodległe Stany Zjednoczone, zanim weszła w życie Konstytucja amerykańska z obecnym ustrojem politycznym, w koloniach angielskich w Ameryce Północnej istniały lokalne struktury samorządowe. Kiedy koloniści później podjęli walkę o niepodległość buntując się przeciw dyskryminacyjnej polityce Londynu, struktury samorządowe kolonialnej Ameryki stały się podstawą budowy podwalin ustrojowych niepodległych federalnych Stanów Zjednoczonych.

W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych Polska po transformacji ustrojowej w 1989 r. musiała budować nowy ustrój samorządowy od góry, po to aby wcielić go jak najszybciej w życie. To zadanie wziął na siebie odrodzony w 1989 r. Senat Rzeczpospolitej Polskiej. Dziś, kiedy niektórzy w Polsce kwestionują sens istnienia izby wyższej Parlamentu polskiego warto przypomnieć zasługi Senatu i senatorów, którzy stworzyli podstawy ustrojowe samorządności w III RP. Należy podkreślić, że w pracach Senatów kolejnych kadencji sprawy samorządowe odgrywały zawsze ważną rolę. Wynikało to nie tylko z dorobku Senatu pierwszej kadencji, ale również z faktu, że w składach Senatów kolejnych kadencji zawsze był znaczący odsetek senatorów z doświadczeniem pracy w organach samorządowych różnych szczebli.

W ciągu ostatnich trzech dekad wiele się zmieniło w organizacji, strukturach i kompetencjach organów samorządowych. Generalnie rzecz biorąc trend jest jednoznaczny. Wzrasta znaczenie samorządowców i ich wpływ na funkcjonowanie państwa i na życie obywateli. Niestety nie towarzyszy temu proporcjonalny przepływ środków finansowych z budżetu państwa do budżetu samorządów.

Poprzedni artykułBundesliga: Kai Havertz – odkrycie niemieckiej piłki…
Następny artykułWiktoria wiedeńska
Longin Pastusiak
Prof. dr hab. Longin Pastusiak - politolog, amerykanista. Ukończył studia na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego oraz na Wydziale Spraw Międzynarodowych University of Virginia w Stanach Zjednoczonych. W latach 1963-1993 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. Od 1978 r. profesor nadzwyczajny, a od 1986 r. profesor zwyczajny. W latach 1994-2005 Profesor Uniwersytetu Gdańskiego. W latach 1985 -1988 Prezes Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych. Poseł Ziemi Gdańskiej w Sejmie I, II, III kadencji (1991-2001). Wiceprzewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP oraz przewodniczący stałych delegacji Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO oraz do Zgromadzenia Parlamentarnego Unii zachodnioeuropejskiej W latach 2002-2004 wiceprezydent Zgromadzenia Parlamentarnego NATO. W latach 2001-2005 marszałek Senatu V kadencji. Profesor w Akademii Finansów oraz w Wyższej Szkole Zarządzania i Prawa w Warszawie. Obecnie jest profesorem w Akademii Finansów i Biznesu Vistula, gdzie jest Dyrektorem Instytutu Spraw Społecznych i Stosunków Międzynarodowych. Prof. Longin Pastusiak wykładał na uczelniach polskich i zagranicznych. Doctor honoris causa uczelni polskich i zagranicznych. Prof. dr hab. Longin Pastusiak jest autorem ponad 700 publikacji naukowych w tym ponad 90 książek. W 2015 r ukazały się następujące książki prof. L. Pastusiaka: * Polacy w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydenci USA w anegdocie. Od Trumana do Obamy, Bellona, Warszawa 2015. * Prezydent dobrych intencji. Polityka zagraniczna Baracka Obamy, Oficyna Wydawnicza “Adam”, Warszawa.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here